دست دوم4.62
النگو تراشه (یا النگوی تراشه) اصطلاحی است که به طور خاص در بازار جواهرات و زیورآلات سنتی ایران برای توصیف یک دستبند (النگو) با قطعات کوچک و تراشهشده از سنگهای قیمتی یا نیمهقیمتی استفاده میشود. این مدل دستبند عموماً از قطعات نامنظم یا تراشخورده سنگهای طبیعی (معمولاً فیروزه، عقیق، کهربا، مرمر یا سنگهای رنگین) تشکیل میشود که به صورت منظم یا تصادفی روی یک بند فلزی (غالباً نقره) نصب شدهاند.
ویژگیهای اصلی لنگو تراشه:
۱. طراحی و ساختار:
-
تراشههای سنگ: قطعات کوچک و طبیعی سنگ که معمولاً به صورت خام یا کمی تراشخورده (صیقلخورده) در اندازهها و شکلهای متنوع هستند.
-
چیدمان: گاهی به صورت فشرده و منظم، گاهی به طور پراکنده و با فواصل مشخص روی بند قرار میگیرند.
-
بند: اغلب از نقره (ساده یا ملیلهکاریشده) یا طلای کمعیار ساخته میشود. ممکن است به صورت زنجیری، بافتدار یا میلهای باشد.
۲. جنس و مواد:
-
سنگهای رایج:
-
فیروزه نیشابور: محبوبترین سنگ در این مدل، با رنگ آبی فیروزهای.
-
عقیق یمنی یا گلبهی: با رنگهای قرمز، نارنجی، زرد.
-
کهربا: به رنگ عسلی یا زرد روشن.
-
مرمر، مالاکیت، لاجورد یا سنگهای محلی دیگر.
-
-
فلز پایه: نقره استرلینگ (ساده یا با طرحهای سنتی)، طلای زرد یا سفید.
۳. انواع سبکها:
-
سنتی ایرانی: دستبندهای نقرهای با تراشههای فیروزه یا عقیق که در بازارهای اصفهان، شیراز، تبریز و مشهد عرضه میشوند.
-
مدرن: با طراحی مینیمال، تراشههای ریز و بند نازک طلا (مثلاً در برندهای جواهرات معاصر).
-
بوهو یا هیپی: ترکیب تراشههای سنگ با مهرههای چوبی، صدف یا فلزات کهنهکارشده
نقد و بررسیها
پاککردن فیلترهاهنوز بررسیای ثبت نشده است.